Analisis Pilihanraya Negeri Sarawak Ke 11

Sarawak masih merupakan negeri yang menjadi kubu kuat Barisan Nasional di peringkat kerajaan persekutuan mahupun di peringkat kerajaan negeri. Ini terbukti pada PRU 13 yang lepas, di mana Sarawak menjadi penyumbang terbesar kerusi parlimen iaitu sebanyak 25 kerusi daripada 133 kerusi yang dimenangi oleh Barisan Nasional. Manakala pada PRN 10 Sarawak yang diadakan pada tahun 2011, Barisan Nasional yang ketika itu diketuai oleh Tan Sri Abdul Taib Mahmud masih tetap dapat mengekalkan kemenangan dengan majoriti ⅔  walaupun parti-parti pembangkang mempunyai kerjasama yang sangat kuat serta mempunyai banyak modal politik untuk menyerang pentadbiran Tan Sri Abdul Taib Mahmud. Maka, berdasarkan sejarah pilihan raya dan perkembangan politik semasa Sarawak di bawah pentadbiran Ketua Menteri Tan Sri Adenan Satem ketika ini, Barisan Nasional masih mempunyai peluang yang sangat cerah untuk menang dengan majoriti ⅔ daripada 82 kerusi DUN yang dipertandingkan pada PRN Sarawak yang bakal diadakan pada 7 Mei nanti.

Sebenarnya bagi Barisan Nasional, PRN Sarawak kali ini bukanlah perjuangan untuk mengekalkan pentadbiran kerajaan Negeri Sarawak dibawah teraju kerajaan Barisan Nasional ataupun untuk menang dengan ⅔ majoriti. Ini kerana, berdasarkan geopolitik dan perkembangan politik semasa negeri Sarawak, Barisan Nasional Sarawak di bawah teraju Tan Sri Adenan Satem tidak mempunyai masalah untuk memenangi sekurang-kurangnya 62 kerusi dalam PRN Sarawak bagi membentuk kerajaan dengan mandat ⅔ majoriti. Apa yang menjadi ujian sebenar bagi Barisan Nasional dalam PRN Sarawak kali ini ialah, pertama, sejauh mana populariti yang dimiliki oleh  Tan Sri Adenan Satem dapat menambat semula hati pengundi-pengundi bandar khususnya masyarakat cina untuk memberi undi kepada Barisan Nasional. Kedua, adakah isu nasional khususnya yang berkaitan dengan pelaksanaan GST dan skandal kewangan yang sedang dihadapi oleh Datuk Seri Najib Razak memberi kesan kepada sokongan rakyat Sarawak terhadap Barisan Nasional.

Selain daripada feel-good faktor yang dimiliki oleh Adenan Satem apabila mengantikan teraju kerajaan negeri Sarawak selama 33 tahun oleh Abdul Taib Mahmud sebagai Ketua Menteri. Pendekatan politik Adenan Satem yang sangat pro kepada kehendak dan tuntutan rakyat Sarawak khususnya dalam soal hak autonomi serta bersifat lebih terbuka dan mesra kepada parti-parti pembangkang di Sarawak telah menyebabkan populariti beliau meningkat naik daripada rating popular 71% pada bulan januari tahun lepas kepada 85% ketika ini. Oleh itu, Barisan Nasional sangat mengharapkan bahkan Adenan Satem sendiri berulang kali menyeru agar pengundi-pengundi Sarawak akan memberikan kemenangan besar kepada Team  Adenan. Bukan kemenangan dengan majoriti ⅔ yang Barisan Nasional dan beliau inginkan, tetapi kemenangan besar dengan memenangi sekurang-kurangnya 70 kerusi dan berlaku peningkatan dalam undi popular daripada 55 peratus pada PRN 2011 kepada peratus yang lebih tinggi. Bahkan, untuk mencapai sasaran tersebut, Adenan Satem sering kali menegaskan bahawa beliau akan dapat menuntut banyak perkara untuk rakyat Sarawak daripada pentadbiran Putrajaya sekiranya beliau mendapat mandat yang besar  dalam PRN kali ini. Jika Team Adenan tidak mencapai sasaran tersebut, hakikatnya beliau telah gagal dan populariti yang dimiliki oleh beliau tidak mencukupi untuk menambat semula hati pengundi-pengundi cina yang tinggal di bandar.

Barisan Nasional ataupun Team Adenan sebenarnya tidak mempunyai masalah untuk mengekalkan dominasi mereka terhadap kerusi yang terletak di luar bandar. Tetapi yang menjadi masalah utama dan ujian terbesar kepada kepimpinan Adenan Satem ialah untuk merampas semula kerusi yang berada di bandar-bandar daripada DAP dan PKR. Dimana sebelum PRN 10 kerusi-kerusi tersebut secara tradisinya dimiliki oleh komponen Barisan Nasional iaitu SUPP. Pada PRN 10 Sarawak yang lepas DAP dan PKR telah berjaya memenangi 15 kerusi yang majoritinya ialah pengundi Cina yang tinggal di bandar.

Manakala bagi Datuk Seri Najib Razak, beliau harus membuktikan bahawa isu 1MDB, derma RM 2.6 billion serta pelaksanaan GST oleh pentadbiran beliau tidak menjejaskan sokongan rakyat Sarawak terhadap Kerajaan Barisan Nasional yang kini diterajui oleh beliau. Kesungguhan Najib untuk membuktikan hal tersebut sangat terserlah dengan kunjungan rasmi ke negeri Sarawak yang bukan sahaja sudah melebihi 50 kali, tetapi kunjungan beliau sering kali di sertai dengan ‘hadiah istimewa’ untuk rakyat Sarawak. Ini kerana, jika Barisan Nasional tidak memenangi jumlah kerusi yang disasarkan dan terdapat penurunan undi popular khususnya di kawasan luar bandar yang menjadi fixed deposit kepada Barisan Nasional, maka ianya merupakan satu petunjuk yang sangat jelas bahawa isu pelaksanaan GST dan skandal kewangan yang sedang dihadapi oleh Najib sudah menjadi parah yang serius terhadap  Barisan Nasional. Jika rakyat Sarawak yang majoritinya masih lagi tinggal di kawasan luar bandar dan pedalaman boleh terkesan dengan isu nasional dan skandal kewangan yang sedang dihadapi oleh Najib sehingga menjejaskan sokongan terhadap Barisan Nasional, maka sudah tentu kesannya terhadap rakyat Malaysia yang berada di semenajung jauh lebih kuat.

Bagi parti-parti pembangkang pula, populariti yang dimiliki oleh Adenan Satem dan perbalahan yang berlaku dalam parti-parti pembangkang sedikit sebanyak menjejaskan peluang mereka untuk menambahkan bilangan kerusi yang mereka menangi pada PRN 10 yang lepas. Tambahan pula, pada PRN 10 parti-parti pembangkang mempunyai modal politik yang sangat berkesan iaitu menyerang dan membongkar segala kelemahan selama lebih 30 tahun pentadbiran Abdul Taib Mahmud. Namun pada PRN kali ini, mereka tidak mempunyai modal politik yang banyak untuk menyerang pentadbiran Adenan Satem, sebaliknya mereka menggunakan kelemahan pentadbiran kerajaan persekutuan oleh Najib untuk menyerang calon-calon Barisan Nasional. Selain itu, parti pembangkang khususnya DAP cuba memenangi pemikiran pengundi-pengundi Sarawak khususnya masyarakat cina dengan idea check and balance. Bagi DAP, dengan adanya barisan pembangkang yang kuat dalam kerajaan negeri Sarawak, maka check and balance dapat dilakukan dengan berkesan bagi memastikan kerajaan negeri sentiasa menjaga hak dan kebajikan rakyat Sarawak.

Disamping itu, perpecahan SUPP sehingga terbentuknya parti serpihannya iaitu UPP memberikan sedikit kelebihan kepada DAP dan PKR untuk mempertahankan kerusi-kerusi di kawasan majoriti cina yang mereka menangi pada PRN 10. Perbalahan di antara SUPP dan UPP tidak dapat diselesaikan sehinggalah ke saat-saat hari hari penamaan calon, memaksa  Adenan Satem menggunakan kaedah melantik calon langsung Barisan Nasional di kerusi yang menjadi rebutan antara SUPP dan UPP bagi meredakan keadaan.  Walaupun kaedah tersebut berkesan mengelakkan SUPP dan UPP bertanding di kerusi yang sama agar tumpuan sepenuhnya dapat dilakukan untuk mengalahkan calon DAP ataupun PKR, namun unsur undi protes dan sabotaj tetap menjadi halangan terbesar untuk Barisan Nasional memenangi kerusi di kawasan majoriti pengundi cina.

Manakala bagi Parti PAS dan AMANAH, mereka harus menerima hakikat bahawa landskap demokrasi di bumi kenyalang bukan untuk mereka.

Anda Mungkin Juga Meminati :

1.    Apabila Wanita Muslim mewakili DAP dalam PRK Parlimen Teluk Intan

2.    Disebalik Krisis Pakatan Rakyat : Apakah Formula Politik Yang Terbaik?

3.    Rundingan Geneva 2 Adalah Strategi Amerika Dan Rusia Untuk Merampas Revolusi Umat Islam Syria

Deklarasi Rakyat : Dapatkah Menjatuhkan Najib ?

Selain daripada melalui PRU dan undi tidak percaya di dewan Rakyat, terdapat satu lagi  kaedah untuk menukar ataupun menjatuhkan Datuk Seri Najib sebagai Perdana Menteri Malaysia. Kaedah tersebut ialah melalui proses pentadbiran dalaman parti UMNO sendiri. Dengan pentadbiran dalaman parti, Najib boleh dijatuhkan melalui proses pemilihan UMNO dalam Perhimpunan Agung ataupun penolakan beliau sebagai Presiden parti oleh ahli Majlis Tertinggi (MT) UMNO dalam suatu  mesyuarat tergempar.

Berdasarkan perkembangan semasa, daripada beberapa kaedah atau cara yang boleh digunakan untuk menjatuhkan Najib, hanya tinggal satu sahaja cara yang berpotensi untuk menjatuhkan Najib sebelum PRU14 diadakan pada tahun 2018. Cara tersebut ialah penolakan Najib sebagai Presiden parti oleh ahli Majlis Tertinggi (MT) UMNO dalam satu mesyuarat tergempar. Ini kerana, usul undi tidak percaya bukan sahaja perlu mendapat sokongan semua MP pembangkang dan sokongan daripada beberapa orang MP Barisan Nasional untuk mendapatkan suara majoriti tetapi juga usul yang dibawa perlu mendapat kelulusan daripada Speaker Dewan Rakyat, suatu yang sangat sukar untuk berlaku. Manakala pemilihan UMNO pula telah ditangguhkan dan hanya akan diadakan selepas PRU14, maka kedudukan Najib sebagai Presiden tidak akan dapat dicabar sehingga PRU14.

Jika demikian, mengapa Tun Dr Mahathir bersama-sama barisan pemimpin pembangkang serta para ketua NGO dan aktivis politik melancarkan Deklarasi Rakyat bagi mendesak Najib berundur sebagai Perdana Menteri Malaysia ??? Bukankah dengan mendesak Najib berundur melalui Deklarasi Rakyat bukan merupakan cara atau kaedah yang diperuntukkan dalam undang-undang Malaysia??? Jadi kemana sebenarnya hala tuju Deklarasi Rakyat, adakah jika ianya mendapat sokongan yang padu daripada semua rakyat Malaysia maka ianya akan dapat digunakan untuk mendesak Najib berundur ? Tentang desakan agar Najib berundur telah pun beliau nyatakan berulang kali bahawa beliau tidak akan tunduk dengan sebarang usaha yang mendesak beliau untuk berundur sebagai Perdana Menteri bak baris Deklamasi Coretan Empat Dekad Dalam Politik yang beliau bacakan ‘.... Sekali layar sudah dikembangkan, pabila sauh sudah diangkat, berpantang ajal berbalik haluan. Begitula tegasnya pendirian Najib dalam mempertahankan jawatan Perdana Menteri yang beliau sandang.

Walaupun Najib masih boleh dijatuhkan melalui penolakkan beliau sebagai Presiden oleh MT UMNO,  namun ianya sangat bergantung kepada pendirian atau sokongan secara majoriti daripada MT UMNO. Berdasarkan apa yang sering paparkan dalam media, Najib masih mendapat sokongan yang sangat kuat daripada  MT UMNO kerana kebanyakkan ahli MT adalah ‘orang-orang’ Najib sendiri. Jadi, adakah terdapat sebarang tindakan politik atau desakan-desakan tertentu yang dapat menggugat kesetiaan ahli-ahli MT UMNO terhadap Najib? Dan yang penting juga ialah sejauh mana Najib akan  terus dapat menjaga dan mengekalkan kesetiaan MT UMNO terhadap beliau. Ini kerana, harus diakui bahawa dalam dunia politik sekuler-demokrasi yang diamalkan hampir di seluruh dunia termasuklah Malaysia tidak ada istilah kawan ataupun lawan abadi, yang ada hanyalah kepentingan abadi. Dengan kata lain, secara asasnya para MT UMNO akan terus setia membela dan mempertahankan Najib selagi mana kepentingan mereka terjaga. Cash Is King.

Ini bermakna, kesetiaan ahli MT UMNO terhadap Najib bukanlah kesetiaan yang berkekalan dan tidak boleh dilunturkan. Hakikatnya para ahli MT UMNO dan sesiapa sahaja yang ketika ini bersungguh-sungguh mempertahankan Najib akan meninggalkan Najib jika mereka sudah tidak lagi melihat sebarang kepentingan yang mereka perolehi dengan mempertahankan Najib. Tanpa rasa malu, kesetiaan mereka akan dicurahkan pula kepada pihak lain yang dapat memberikan manfaat kepada mereka, walaupun sebelumnya mereka begitu lantang mengkritik pihak tersebut. Inilah sifir politik Malaysia yang berlaku dengan jelas di depan mata.

Sebagai seorang yang cukup berpengalaman dan mempunyai kefahaman yang begitu dalam terhadap asam garam dan sepak terajang politik Malaysia, Tun Mahathir tentunya mempunyai cara yang tersendiri untuk menggugat kesetiaan para MT UMNO terhadap Najib. Apa yang penting ialah bagaimana Tun Mahathir harus menunjukkan kepada MT UMNO bahawa Najib sudah tidak dapat lagi memberikan manfaat di atas kesetiaan mereka. Maka sebab itu tidak hairan, mengapa baharu selepas lebih kurang seminggu Deklarasi Rakyat dilancarkan, Tun Mahathir sekali lagi membuat kejutan apabila mencadangkan agar diadakan referendum atau pungutan suara. Referendum tersebut dicadangkan untuk mengetahui sama ada rakyat Malaysia menyokong Najib atau menyokong usaha yang dibuat oleh Mahathir bagi menjatuhkan Najib sebagai Perdana Menteri Malaysia.

Jelas sekali bahawa selepas ini akan ada lagi kejutan yang bakal dilakukan oleh Tun Mahathir bagi meningkatkan momentum mendiskreditkan Najib agar para MT UMNO hilang keyakinan terhadap kemampuan Najib memberikan manfaat kepada mereka. Namun begitu, Najib tentunya akan sentiasa mematahkan setiap percaturan yang dilakukan oleh Tun Mahathir, memegang tampuk kekuasaan sebagai Perdana Menteri Malaysia adalah hidup mati bagi Najib. Oleh itu, semakin kuat Tun Mahathir menyerang Najib, maka semakin kuat jugalah Najib akan bertindak mematahkan serangan Tun Mahadir ke atas beliau. Pertembungan inilah yang akan menghiasi perjalanan politik Malaysia setiap hari sehingga ada ‘pemenangnya’. Apa kebaikannya kepada rakyat ??? Fikir-fikirkanlah.

Anda Mungkin Juga Meminati :

1. TPPA : MADU ATAU RACUN BUAT MALAYSIA?
2. Politik Malaysia : Kenapa Begitu Dan Begini ?
3. Pelaksanaan Hukum Hudud Di Malaysia : Cabaran Dari Segi Undang-undang

TPPA : MADU ATAU RACUN BUAT MALAYSIA?

Persoalan adakah TPPA akan memberikan kebaikan atau keburukan kepada Malaysia merupakan persoalan utama yang melingkari perbahasan sama ada Malaysia perlu menyertai TPP atau tidak. Ketika pihak Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri (MITI) serta pihak-pihak lain yang bersetuju Malaysia menyertai TPP berusaha dengan giat memberikan kefahaman tentang kebaikan TPP, pihak-pihak yang tidak setuju dengan penyertaan Malaysia dalam TPP juga turut sama bergerak aktif melakukan pelbagai aktiviti bagi menjelaskan keburukan-keburukan yang bakal menimpa Malaysia jika bersetuju menyertai TPP.

Antara hujah yang diberikan oleh pihak yang bersetuju untuk Malaysia menyertai TPP ialah TPP akan merangsang akitivi perdangangan antrabangsa Malaysia melalui peluang menerokai pasaran yang lebih luas dengan anggaran pengguna sebanyak 800 juta orang serta menggalakkan kemasukkan pelaburan asing ke dalam ekonomi negara. Malaysia sebagai sebuah negara yang mengamalkan ekonomi terbuka sangat bergantung kepada perdagangan antarabangsa adalah sangat tidak wajar untuk menolak peluang sedemikian. Disamping itu, mereka juga berhujah bahawa penyertaan Malaysia dalam TTP ketika ini akan memberikan peluang kepada Malaysia untuk terlibat sekali dalam rundingan memuktamatkan terma-terma perjanjian TTP. Dengan itu, Malaysia dapat berperanan melakukan sesuatu untuk melindungi kepentingannya sebelum TPPA dapat dilaksanakan.

Manakala bagi pihak yang menentang penyertaan Malaysia dalam TPP, mereka berhujah bahawa TPPA adalah satu bentuk penjajahan  moden melalui dominasi ekonomi oleh negara besar seperti Amerika Syarikat terhadap ekonomi negara-negara kecil seperti Malaysia. Selain itu, TPPA juga dikatakan akan membawa banyak keburukan kepada negara seperti dasar dan polisi ekonomi negara boleh dicabar oleh syarikat-syarikat asing melalui tribunal antarabangsa ISDS (Investor-state dispute settlement). Pihak yang menentang penyertaan  Malaysia dalam TPPA juga berhujah bahawa Malaysia akan mengalami defisit fiskal yang teruk akibat nilai eksport berkurang sebaliknya nilai import akan meningkat, disamping syarikat-syarikat tempatan khususnya syarikat yang dimiliki oleh kaum bumiputera tidak akan mampu bersaing dengan syarikat-syarikat asing.

Dalam mencermati isu TPPA ini, satu perkara yang perlu disedari ialah bahawa ekonomi dunia ketika ini secara keseluruhannya diurus dan dikembangkan berasaskan sistem ekonomi kapitalis. Oleh itu, sebarang penyelesaian masalah ataupun langkah prodaktif untuk mengembangkan ekonomi dunia ketika ini adalah berpaksikan kepada prinsip-prinsip yang terkandung sistem ekonomi kapitalis ( kebebasan memiliki harta, bebas mentadbir dan menggunakan sumber-sumber ekonomi, kebebasan mendapatkan keuntungan secara maksimum, wujudnya mekanisma pasaran untuk mengatur kebebasan dan persaingan). TPPA hakikatnya ialah sebuah perjanjian perdagangan antarabangsa yang lahir daripada penyelesaian dan pengembangan ekonomi berasaskan kepada sistem ekonomi kapitalis.

Sepanjang sejarah sistem kapitalis menguasai ekonomi dunia, sudah berkali-kali dunia mengalami krisis ekonomi yang menyebabkan kehidupan umat manusia secara keseluruhannya menjadi semakin terhimpit. Krisis ekonomi yang berlaku hakikatnya adalah disebabkan oleh kelemahan yang datang daripada sistem ekonomi kapitalis itu sendiri, bukannya disebabkan oleh faktor luaran seperti ketidakcekapan urus tadbir. Oleh itu, walaupun individu yang mentadbir sesebuah ekonomi adalah individu yang sangat hebat serta mempunyai integriti yang tinggi, namun dia tetap sahaja tidak akan dapat menghalang kerosakan yang dihasilkan oleh sistem ekonomi kapitalis. Dengan kata lain, kerosakan yang dihasilkan oleh sistem ekonomi kapitalis adalah kerosakan yang berlaku secara sistemik.  Semakin laju sistem ekonomi kapitalis itu berputar, maka semakin banyaklah kerosakan yang akan dihasilkan.

Disamping itu,banyak penyelesaian ekonomi yang dihasilkan hanya menjurus kepada  menambah-besarkan lagi  bubble economy yang telah sedia dihasilkan oleh sistem ekonomi kapitalis . Sebagai contoh, apabila sektor hartanah, pembinaan, insurans dan perbankkan di Amerika Syarikat terjejas akibat daripada ramai rakyat Amerika tidak mampu untuk membuat pinjaman (Sub Prime) bagi membeli rumah, maka penyelesaian terbaik yang boleh diambil dari sudut kapitalis ialah membenarkan golongan Sub Prime tersebut membuat pinjaman dengan kadar faedah pinjaman dan premium insurans yang tinggi. Kesannya bubble economy semakin membesar dan akhirnya meletop pada tahun 2008 yang dikenali sebagai Credit Crunch.

Walaupun ianya berlaku di Amerika Syarikat, namun seluruh dunia turut merasakan kesannya sehingga ke saat ini. Bahkan kuasa ekonomi Asia iaitu Jepun dan negara-negara maju di Eropah turut menggunakan penyelesaian yang sama seperti Amerika Syarikat dalam merangsang aktiviti ekonomi mereka. Tidak dapat dibayangkan sudah berapa banyak bubble economy yang telah dihasilkan oleh sistem ekonomi kapitalis di seluruh dunia ketika ini. Setiap kali bubble economy yang dihasilkan oleh sistem kapitalis meletup, maka setiap kali itu jugalah ianya memberikan kesengsaraan kepada kehidupan manusia.

Oleh yang demikian, apabila TPPA benar-benar dilaksanakan di Malaysia, maka sudah tentu putaran ekonomi yang digerakkan berasaskan kepada sistem ekonomi kapitalis akan berputar dengan lebih laju. Natijahnya, rakyat Malaysia akan terpaksa menanggung kerosakan-kerosakan yang dihasilkan secara sistemik oleh sistem ekonomi kapitalis. Dimana, kehidupan menjadi semakin terhimpit dan kosong disebalik kepesatan pembangunan dan kemodenan dunia.

Anda Mungkin Juga Meminati:

1. GST Dan 1MDB : Apa Yang Rakyat Perlu Tahu
2. Sistem Ekonomi Islam Mewujudkan Kehidupan Yang Sejahtera
3. Politik Dan Ekonomi Malaysia Yang Bercelaru
4. Politik Ekonomi : Pengenalan (Siri 1)

Politik Malaysia 2016 : What's Next

Tidak ada mana-mana parti politik di Malaysia yang dapat menerajui kerajaan persekutuan tanpa perlu bekerjasama atau bergabung dengan parti politik yang lain. Bahkan bukan itu sahaja, kerjasama atau gabungan dalam satu komponen parti politik mesti merangkumi parti yang mewakili daripada berbilang kaum dan agama. Dengan kata lain, untuk menjadi kerajaan yang dapat memerintah Malaysia, kerajaan tersebut mestilah sebuah kerajaan yang dibentuk dengan rupa paras yang menunjukkan kemajmukkan rakyat Malaysia. Selain daripada itu, parti yang menjadi komponen utama dalam kerjasama atau gabungan tersebut mestilah parti yang mewakili orang melayu islam. Ini kerana orang melayu merupakan bangsa majoriti di Malaysia, tambahan pula, banyak institusi penting dan peruntukan undang-undang dalam perlembagaan Malaysia dibina berpaksikan kepada kepentingan melayu Islam. Inilah realiti yang menjadi teras kepada perjalanan politik demokrasi di Malaysia sehingga ke hari ini.

Oleh itu, jika parti-parti pembangkang khususnya PKR, DAP dan Parti Amanah Negara (AMANAH) ingin mengambil-alih tampuk pemerintahan kerajaan persekutuan daripada Barisan Nasional, mereka tidak mempunyai pilihan lain selain daripada perlu membentuk gabungan atau pakatan yang berteraskan kepada realiti yang disebutkan di atas. Ketika PAS masih bersama dalam Pakatan Rakyat, PAS dapat berperanan sebagai parti yang mewakili orang melayu Islam dan juga sebagai komponen utama dalam Pakatan Rakyat. Tidak bagi PKR kerana  walaupun PKR mempunyai ramai pemimpin-pemimpin utama daripada orang melayu Islam, namun ianya tidak ‘solid’ mewakili orang melayu Islam sama seperti PAS ataupun UMNO.

Jika kerjasama politik di antara PAS, PKR dan DAP dalam Pakatan Rakyat dapat diteruskan sehingga ke PRU14, tentunya mereka mempunyai peluang yang sangat cerah untuk mengambil-alih tampuk pemerintahan kerajaan persekutuan daripada Barisan Nasional. Tambahan pula, komponen utama dalam Barisan Nasional iaitu UMNO sedang dilanda krisis dalam yang sangat parah serta bukan sahaja mengalami kemerosotan populariti yang sangat teruk tetapi juga beberapa pemimpin utama dalam UMNO termasuk Presidennya iaitu Dato’ Sri Najib sering menjadi bahan jenaka dan sindiran rakyat Malaysia. Apa sahaja yang mereka perkataan atau lakukan sering serba tak kena di mata kebanyakkan rakyat Malaysia.

Namun, krisis yang melanda Pakatan Rakyat khususnya persengketaan yang timbul di antara PAS dan DAP telah menjejaskan peluang Pakatan Rakyat untuk mengekalkan momentum bagi menawan pentadbiran kerajaan persekutuan pada PRU14 yang akan datang. Persengketaan di antara PAS dengan DAP bukan sahaja berakhir dengan pembubaran Pakatan Rakyat, tetapi juga telah menyebabkan PAS mengalami perpecahan apabila ramai bekas pemimpin tertingginya yang keluar parti dan menubuhkan parti baru iaitu Parti Amanah Negara (AMANAH). Dengan kerjasama politik baru di antara DAP, PKR dan AMANAH dalam Pakatan Harapan, AMANAH tentunya akan berusaha untuk  mengukuhkan kedudukan mereka dengan cara membawa masuk ahli-ahli PAS menyertai parti AMANAH agar dapat menjadi sebuah parti melayu islam yang dapat mengambil alih peranan yang dimainkan oleh parti PAS sebelum Pakatan Rakyat dibubarkan.

Berdasarkan perkembangan politik semasa, walaupun UMNO masih lagi berada dalam momentum penurunan popularity, namun Pakatan Harapan yang baru dibentuk menggantikan Pakatan Rakyat juga masih belum cukup kuat untuk menumbangkan Barisan Nasional pada PRU yang akan datang. Ini kerana, AMANAH masih terlalu mentah untuk  sampai ke prestasi yang dapat menggantikan peranan PAS. Jika AMANAH berjaya sampai ke tahap mampu untuk mengambil alih peranan PAS, sudah pasti Pakatan Harapan akan menjadi sebuah kerjasama politik yang sangat kuat untuk menumbangkan Barisan Nasional dalam PRU akan datang. Oleh itu, akan dapat dijangkakan bahwa dalam menuju PRU akan datang AMANAH akan lebih agresif dan berterus-terang dalam usaha untuk mengambil alih peranan PAS.

Di pihak PAS pula, sudah tentu tidak akan berdiam diri dengan manuver politik AMANAH kerana bertambah kuatnya AMANAH bermakna PAS akan menjadi sebuah parti/gerakan islam yang lemah. PAS tentunya akan berusaha mempertahankan kedudukannya ketika ini daripada diambil alih oleh Parti Amanah Negara. PAS sudah menyatakan dengan jelas bahawa mereka akan tetap bertanding disemua kerusi yang mereka pernah bertanding sebelum ini, termasuklah dikesemua kerusi DUN dan Parlimen yang kini disandang oleh ahli-ahli AMANAH. Seperti yang dinyatakan dengan tegas oleh Pengarah Pilihanraya PAS, Datuk Mustafa Ali, bahawa PAS tidak akan berganjak walaupun terpaksa menyaksikan pertandingan tiga penjuru. Perlu difahami juga bahawa PKR masih sangat memerlukan sokongan dan kerjasama politik daripada PAS khususnya untuk mempertahankan kerajaan negeri Selangor. Maka sebenarnya bukan mudah bagi AMANAH untuk mencabar jentera dan pengaruh yang dimiliki oleh PAS. Walaubagaimanapun, jika pertembungan di antara PAS dengan Amanah Negara benar-benar berlaku, maka umat Islam di Malaysia bakal disajikan dengan bermacam-macam pendedahan dan hujah-hujah yang akan menambahkan lagi banyak kekeliruan terhadap perjuangan gerakan-gerakan Islam di Malaysia.

Dalam pada itu, di pihak UMNO yang kini masih lagi diketuai oleh Dato’ Najib tentunya akan berusaha melakukan apa sahaja untuk kekal sebagai Presiden UMNO dan juga sebagai Perdana Menteri Malaysia. Dato Najib sudah berkali-kali secara berterus terang menyatakan akan mempertahankan kedudukannya dan sesekali tidak akan tunduk dengan sebarang desakan untuknya berundur. Kedudukan Dato’ Najib sebagai Preisden UMNO nampaknya terlalu sukar untuk digugat kerana memiliki ramai pemimpin-pemimpin UMNO yang ‘sanggup berkorban’ serta mempunyai ‘kesetiaan’ yang sangat tinggi terhadap  Dato’ Najib. Namun untuk kekal sebagai Perdana Menteri Malaysia, undi rakyat Malaysia pada PRU yang akan menentukannya.

Berdasarkan populariti UMNO yang masih lagi berada dalam momentum merosot serta semakin hilang keyakinan daripada rakyat dan ahli-ahlinya sendiri, maka peluang untuk kekal sebagai Perdana Menteri selepas PRU14 adalah sangat tipis. Kerjasama UMNO dengan PAS yang digembar-gemburkan ketika ini sebenarnya sedikitpun tidak dapat memulihkan kemerosotan populariti yang sedang dialami oleh UMNO, tetapi ianya boleh dilihat lebih kepada strategi UMNO untuk menghalang terbentuknya Pakatan Pembangkang yang kuat. Hakikatnya, pembangkang akan menjadi sangat kuat untuk menumpaskan Barisan Nasional pada PRU14 jika PAS menjalinkan kerjasama politik dengan DAP dan PKR.

Walau apapun situasi politik yang sedang berlaku ketika ini, harus difahami bahawa dinamika politik bergerak dengan sangat pantas. Ada macam-macam perkara boleh berlaku yang dapat mengubah senario politik semasa dalam menuju PRU14.

Anda Mungkin Juga Meninati :

1. Gerakan Harapan Baru (GHB)
2. Politik Malaysia : What’s Next?
3. Adakah Pakatan Rakyat Akan Berpecah ?

Hizbut Tahrir Dan Khilafah

Perjuangan untuk menegakkan semula Khilafah begitu sebati sekali dengan Hizbut Tahrir sehinggakan apabila sebut sahaja Hizbut Tahrir, maka perkara pertama yang akan dikaitkan dengannya ialah Khilafah. Bahkan sesetengah umat Islam yang tidak menyukai atau tidak bersetuju dengan Hizbut Tahrir berpandangan bahawa Hizbut Tahrir hanya inginkan Khilafah, sikit-sikit Khilafah, Khilafah, Khilafah. Begitulah sebatinya Hizbut Tahrir dengan Khilafah.

Sebatinya perjuangan menegakkan semula Khilafah dengan Hizbut Tahrir bukannya hanya berlaku dalam proses satu malam, tetapi ianya berlaku dengan usaha yang konsisten oleh para anggota Hizbut Tahrir memperjuangkan Khilafah sejak tahun 1953 lagi. Walaupun Daulah Khilafah yang telah diasaskan oleh Baginda Rasulullah saw telah membawa kesejahteraan hidup yang hakiki kepada seluruh umat manusia dan telah memberikan sumbangan yang sangat besar kepada tamadun dunia selama 1500 tahun kewujudannya. Namun, penjajah-penjajah barat telah berjaya menghapuskan hampir sama sekali Khilafah dalam diri umat Islam ketika mereka menjajah negeri-negeri umat Islam. Sehinggakan ketika umat Islam di seluruh dunia berjuang untuk membebaskan diri daripada penjajahan barat, umat Islam seperti sudah tidak lagi mengenal Sistem Khilafah.

Usaha memburuk-burukkan Sistem Khilafah oleh penjajah-penjajah barat serta segelintir pemimpin dan ilmuan Islam yang terpesona dengan kemajuan yang dikecapi oleh negara-negara penjajah terus berjalan agar bukan sahaja umat Islam tidak mengenali/memahami Sistem Khilafah tetapi turut membencinya. Maka sebab itu, walaupun telah wujud banyak gerakan Islam di seluruh dunia pasca perang dunia ke-2 yang berjuang atas dasar dan slogan Islam menentang sistem serta cara hidup barat, namun menegakkan semula Sistem Khilafah tiada dalam kamus perjuangan mereka, yang ada ialah Negara Islam/Daulah Islam yang agak kabur bentuknya. Manakala pihak nasionalis yang lebih dominan dalam memperjuangkan kemerdekaan daripada penjajahan barat sangat dipengaruhi oleh ideologi kapitalisme ataupun sosialisme. Maka, apabila golongan nasionalis berjaya menerajui tampuk pemerintahan, mereka bukan sahaja tidak ingin menerapkan sistem pemerintahan yang berasaskan hukum-hakam Islam, bahkan turut mencegahnya dengan keras.

Dalam keadaan umat Islam sudah tidak lagi mengenali Sistem Khilafah dan tampuk pemerintahan negeri-negeri umat Islam diterajui oleh golongan nasionalis yang mengenggam kuat ideologi kapitalisme ataupun sosialisme, Syeikh Taqiyuddin An-Nabhani tampil dengan menubuhkan Parti Hizbut Tahrir (Parti Pembebasan) pada tahun 1953 untuk memulakan perjuangan menegakkan semula Daulah Khilafah agar kehidupan Islam seperti generasi umat Islam terdahulu dapat dikembalikan semula. Dakwah menyeru umat Islam berjuang untuk menegakkan semula Khilafah yang dimulakan oleh Syeikh Taqiyuddin An-Nabhani di bumi Palestin telah berkembang satu persatu ke negeri-negeri umat Islam yang lain, khususnya di rantau Arab. Dan  setelah lebih daripada 60 tahun Hizbut Tahrir menempuhi pelbagai cabaran dan ranjau dalam menyeru umat Islam menegakkan semula Khilafah, kini seruan untuk menegakkan semula Khilafah bergema di hampir seluruh negeri-negeri umat Islam, bahkan turut bergema di negara-negara barat termasuklah di Amerika Syarikat dan Britain.

Yang lebih menggembirakan ialah apabila semakin banyak gerakan-gerakan Islam serta umat Islam secara umumnya di seluruh dunia yang sudah mengenali dan akhirnya memahami bahawa sistem pemerintahan di dalam Islam adalah Khilafah. Kembalinya Khilafah dalam diri umat Islam tentunya tidak menyenangkan musuh-musuh Islam khususnya negara-negara barat. Apatah lagi membongkar perancangan jahat serta campur tangan negara-negara barat dalam hal ehwal negeri-negeri umat Islam di seluruh dunia merupakan salah satu aktiviti dakwah Hizbut Tahrir yang sangat menonjol.

Hizbut Tahrir seringkali mengeluarkan pandangan serta analisis terhadap setiap isu ataupun konflik yang berlaku di seluruh dunia khususnya isu yang melibatkan negeri-negeri umat Islam. Perkara ini sangat penting untuk mendidik umat Islam supaya mempunyai pemikiran politik yang berskala global agar setiap krisis atau permasalahan yang menimpa umat Islam di seluruh dunia ketika ini dapat cemati dengan lebih mendalam sehingga ke akarnya. Isu konflik Syria sebagai contoh, Hizbut Tahrir berusaha mendidik umat Islam dengan dengan pelbagai kaedah sama ada melalui penulisan, ceramah, dialog, demonstrasi aman, perbincangan secara individu dan sebagainya bahawa konflik Syria yang berlanjutan sehingga kini adalah kerana campurtangan kuasa-kuasa barat khususnya Amerika Syarikat dan Russia yang ingin menentukan kesudahan kebangkitan umat Islam Syria. Begitu juga dengan konflik yang berlaku di Yaman dan di Iraq, ianya terus bergolak sehingga kini adalah kerana campurtangan kuasa-kuasa barat, bukannya kerana pertembungan di antara Sunnah dan Syiah.

Manakala dalam hal ehwal negeri umat Islam, Hizbut Tahrir sering mendidik umat Islam agar  menilai dengan kritis sistem kehidupan yang diterapkan, adakah ianya merupakan sistem kehidupan yang diturunkan oleh Allah SWT atau ianya merupakan sistem kehidupan yang lahir daripada akal manusia sendiri. Pelbagai kerosakan ataupun kemungkaran yang berlaku sama ada  segi politik, ekonomi, pendidikan, kekeluargaan dan sebagainya diangkat untuk dinilai oleh umat Islam agar dapat difahami akar/punca yang menyebabkan berlaku kerosakan tersebut. 

Sebagai contoh dalam isu kenaikan kos sara hidup. Hizbut Tahrir menjelaskan kepada umat Islam khususnya bahawa kenaikan kos sara hidup yang semakin hari semakin menghimpit kehidupan adalah disebabkan oleh sistem ekonomi kapitalis yang digunakan untuk menguruskan ekonomi negara adalah sistem ekonomi yang pincang kerana ianya lahir daripada akal manusia yang bersifat terbatas. Jadi, kenaikan kos sara hidup hanyalah salah satu daripada kerosakan sistemik yang dihasilkan oleh sistem ekonomi kapitalis. Begitu jugalah halnya dalam kemungkaran lain yang berlaku, Hizbut Tahrir mendidik umat Islam agar meneliti dengan mendalam setiap kemungkaran yang berlaku sehingga dapat menyedari bahawa ianya berpunca akibat tidak diterapkan sistem kehidupan Islam. Seterusnya Hizbut Tahrir menanamkan ke dalam pemikiran umat Islam untuk kembali menerapkan sistem-sistem kehidupan Islam dengan cara membentuk atau menegakkan semula sistem pemerintahan Khilafah.

Oleh itu umat Islam di Malaysia khususnya perlu mengamati dengan teliti dan cermat perjuangan serta pemikiran yang dibawa oleh Hizbut Tahrir sebelum membuat sebarang tomahan ataupun usaha untuk menghalang dakwah yang diperjuangkan oleh Hizbut Tahrir.  Ini kerana adalah satu tindakan yang sangat tidak wajar sama sekali bagi umat Islam menghalang usaha-usaha dakwah memperjuangkan tertegaknya semula Khilafah. 

Menghalang usaha untuk tertegaknya semula Khilafah adalah satu tindakan yang sangat buruk dan hina. Sama ada mereka sedari atau tidak, mereka turut sama melakukan perkara yang sedang dilakukan oleh musuh-musuh Islam khususnya negara-negara barat yang sentiasa berusaha menghalang tertegakknya semula Khilafah. Nauzubillah min zalik.....

Anda Mungkin Juga Meminati :

1. Politik Dan Ekonomi Malaysia Yang Bercelaru
2. Serangan Paris + ISIS = Serang Syria ???
3. Kedudukan Hudud Dalam Politik Malaysia
4. Perbalahan Yang Hanya Merugikan Umat Islam