Friday, 10 February 2017

Bilakah Peperangan Di Syria Akan Berakhir?



Tiada manusia yang memiliki nilai kemanusiaan dalam dirinya suka melihat kemusnahan dan kematian terus berlaku di bumi Syria. Konflik berdarah di bumi Syria yang sudah berlanjutan lebih dari lima tahun telah mengorbankan ratusan ribu nyawa dan sebahagian besar rakyat Syria kini hidup sebagai pelarian. Jika masyarakat luar yang hanya menyaksikan melalui media massa penderitaan dan kesengsaraan hidup yang sedang dialami oleh rakyat Syria sangat mengharapkan agar peperangan di Syria perlu dihentikan dengan segera, maka sudah tentu  rakyat Syria yang menghadapi sendiri kematian anggota keluarga, kemusnahan tempat tinggal, ketiadaan makanan dan sebagainya akibat peperangan, ingin sekali agar peperangan segera dihentikan.

Persoalannya adalah bagaimana ia harus dihentikan? Adakah dengan cara seperti yang diinginkan oleh kuasa-kuasa kuffar barat khususnya Amerika Syarikat, Eropah dan Rusia atau kebangkitan umat Islam Syria berakhir dengan kemenangan mereka menjatuhkan rejim Bashar Assad dan seterusnya membentuk semula Syria dengan sistem pentadbiran Islam? Hakikatnya, pertembungan antara perancangan barat dan aspirasi umat Islam Syria merupakan punca utama mengapa peperangan di Syria masih berlanjutan sehingga kini.

Apabila peperangan di Syria mula meletus akibat tindakan kejam yang dilakukan oleh rejim Bashar Assad untuk menghentikan kebangkitan umat Islam Syria sudah tidak dapat dikawal lagi oleh rejim Bashar Assad sendiri, maka negara-negara kuffar barat yang diketuai oleh Amerika Syarikat mula melakukan pelbagai percaturan politik dalam konflik di Syria. Kuasa-kuasa kuffar barat dengan sokongan dan bantuan daripada Arab Saudi, Qatar dan Turki telah cuba untuk mewujudkan kerajaan baharu bagi menggantikan rejim Bashar Assad. Satu bentuk percaturan yang telah berjaya dilakukan oleh kuffar barat ketika menghentikan gelombang Arab Spring di Tunisia, Libya dan Mesir.  Rejim lama dijatuhkan dan kemudian diangkat pemimpin boneka yang membawa dasar pemerintahan berdasarkan acuan kuasa-kuasa kuffar barat. Jika umat Islam Syria menerima acuan tersebut seperti mana yang telah dilakukan oleh umat Islam di Tunisia, Libya dan Mesir, nescaya peperangan di Syria sudah lama berakhir.

Rejim Bashar Assad hakikatnya sama sahaja dengan rejim-rejim yang lain seperti Hosni Mubarak, Gaddafi dan Ben Ali. Mereka akan dibuang oleh kuffar barat dengan mudah jika khidmat mereka sudah tidak diperlukan lagi. Namun disebabkan perancangan kuasa-kuasa kuffar barat untuk menamatkan kebangkitan umat Islam Syria tidak berjaya walaupun pelbagai percaturan politik yang turut dibantu oleh pemimpin Turki, Arab Saudi dan Qatar telah dilakukan, maka khidmat Bashar Assad bukan sahaja masih diperlukan oleh kuffar barat untuk menjayakan agenda mereka, tetapi juga khidmat Bashar Assad sangat diperlukan untuk menghalang usaha umat Islam Syria membentuk semula negara Syria dengan sistem pentadbiran Islam.

Keinginan umat Islam di Syria yang tinggi untuk membentuk semula Syria dengan sistem Islam dapat dilihat daripada kesungguhan mereka menolak segala perancangan dan percaturan yang dilakukan oleh kuffar barat. Perancangan kuasa-kuasa kuffar barat untuk membentuk kerajaan baharu bagi menggantikan rejim Bashar Assad melalui pelbagai siri rundingan seperti Rundingan Geneva I dan Geneva II telah menemui jalan buntu kerana ditolak oleh umat Islam Syria. Syrian National Council (SNC) dan Free Syrian Army (FSA) yang silih berganti diterajui oleh beberapa orang pemimpin yang cuba ditokohkan oleh kuffar barat bagi menerajui kerajaan baharu yang dirancang oleh mereka juga tidak dapat berbuat apa-apa kerana tidak mendapat sokongan yang kuat daripada umat Islam Syria. Umat Islam Syria menyedari bahawa SNC dan FSA hanyalah boneka yang digunakan untuk menjayakan perancangan kuasa-kuasa kuffar barat di Syria.

Oleh itu segala kesepakatan yang dicapai dalam beberapa rundingan khususnya dalam Rundingan Geneva I dan II yang diketuai oleh Amerika Syarikat tidak mempunyai sebarang makna kepada usaha untuk membentuk kerajaan baharu bagi menggantikan rejim Bashar Assad kerana tidak diiktiraf dan tidak dipedulikan oleh kumpulan-kumpulan mujahidin. Harus difahami bahawa, kumpulan-kumpulan mujahidin yang berperang menentang rejim Bashar Assad merupakan pihak utama yang mewakili aspirasi umat Islam Syria, bukannya SNC mahupun FSA. Oleh sebab itu, apabila SNC dan FSA telah gagal dipergunakan oleh kuasa-kuasa kuffar barat untuk membentuk kerajaan baharu bagi mengantikan rejim Bashar Assad, maka sekutu-sekutu kufar barat daripada kalangan negara umat Islam sendiri seperti Arab Saudi, Turki dan Qatar telah mengambil langkah menyalurkan bantuan kewangan dan persenjataan kepada beberapa kumpulan mujahidin. Langkah tersebut dilalukan dengan tujuan untuk mempengaruhi kumpulan-kumpulan mujahidin yang berperang menentang rejim Bashar Assad. Pengaruh yang cuba ditanamkan oleh Arab Saudi, Turki dan Qatar dalam beberapa kumpulan mujahidin bukan sahaja bertujuan untuk membina kekuatan dalam kumpulan mujahidin yang akan membawa percaturan mereka tetapi juga bertujuan untuk memecah belahkan fokus perjuangan kumpulan-kumpulan mujahidin.

Keadaan ini bukan sahaja telah menyebabkan kumpulan-kumpulan mujahidin terpaksa disibukkan dengan konflik dalaman sehingga membawa kepada proses reform dan regroup yang sangat kerap tetapi juga telah memberi ruang kepada rejim Bashar Assad untuk mengatur dan membentuk semula kekuatan tenteranya. Pada masa yang sama, kewujudan ISIS telah menyebabkan keadaan kumpulan-kumpulan mujahidin menjadi semakin tersepit. Sepanjang kewujudan ISIS dalam konflik di Syria, ia telah memberi banyak keuntungan kepada rejim Bashar Assad dan memberikan banyak masalah kepada kumpulan-kumpulan mujahidin yang menentang rejim Bashar Assad. Tindak-tanduk ISIS yang sangat teruja menayangkan kepada dunia sikap anarkis dan pembunuhan yang mereka lakukan ke atas orang awam, telah dimanfaatkan sepenuhnya oleh Bashar Assad dan Rusia untuk melakukan pengeboman secara besar-besaran di kawasan yang dikuasai oleh kumpulan-kumpuan mujahidin khususnya di Aleppo Timur. Ironinya, kawasan yang dikuasai ISIS di sempadan Syria-Iraq tidak menjadi sasaran pengeboman Rejim Bashar Assad dan Rusia.

Kejayaan strategi Arab Saudi, Turki dan Qatar menanamkan pengaruh dalam kumpulan-kumpulan mujahidin merupakan antara sebab Aleppo yang menjadi kubu kuat kumpulan-kumpulan mujahidin dapat ditawan oleh rejim Bashar Assad. Selain daripada pengeboman besar-besaran yang dilakukan oleh rejim Bashar Assad dan Rusia ke atas Aleppo, Operation Euphrates Shield yang direncanakan oleh Presiden Turki iaitu Erdogan telah membantu memudahkan rejim Bashar Assad menawan Aleppo. Hal ini demikian kerana, Operation Euphrates Shield telah menyebabkan pertahanan kumpulan-kumpulan mujahidin di Aleppo menjadi lemah ekoran kumpulan-kumpulan mujahidin yang dipengaruhi oleh Turki telah meninggalkan Aleppo untuk membantu pasukan tentera Turki dalam Operation Euphrates Shield bagi menentang ISIS dan Kurdis. Operasi ketenteraan yang dilancarkan oleh Presiden Erdorgan pada ketika rejim Bashar Assad sedang melancarkan operasi bagi menawan bandar Aleppo.

Harus difahami bahawa walaupun Aleppo telah ditawan oleh rejim Bashar Assad dan ramai tentera kumpulan-kumpulan mujahidin yang telah terkorban, namun ia bukanlah pengakhiran kepada kebangkitan umat Islam Syria, sebaliknya ia merupakan satu fasa baru dalam perjuangan menjatuhkan rejim Bashar Assad dan seterusnya membangunkan semula Syria dengan sistem pentadbiran Islam. Peristiwa kejatuhan Aleppo telah membuktikan bahawa umat Islam Syria sebenarnya sedang diperangi oleh kuasa-kuasa kuffar barat khususnya Amerika Syarikat, Rusia dan Eropah. Kuasa-kuasa kuffar barat akan melakukan apa sahaja termasuklah membantu rejim Bashar Assad melakukan pembunuhan besar-besaran dan memusnahkan harta benda bagi menghalang kebangkitan umat Islam. Selain itu, peristiwa kejatuhan Aleppo juga telah mendedahkan wajah sebenar pemimpin Turki, Arab Saudi dan Qatar yang sebenarnya merupakan tali barut kepada kuasa-kuasa kuffar barat.

Peperangan di Syria akan terus berlanjutan sehinggalah salah satu pihak berjaya mencapai kemenangan. Jika kuasa-kuasa kuffar barat yang dibantu oleh Turki, Arab Saudi dan Qatar berjaya menamatkan peperangan di Syria dengan membentuk kerajaan berdasarkan acuan mereka, ini bererti aspirasi umat Islam Syria untuk membangunkan semua Syria berdasarkan pemerintahan Islam gagal dikecapi. Bagi umat Islam yang berada di luar Syria termasuklah di Malaysia perlu menyedari bahawa kemenangan umat Islam Syria membangunkan semula Syria berdasarkan sistem pemerintahan Islam adalah merupakan kemenangan bagi seluruh umat Islam di seluruh dunia. Sebaliknya, jika kuasa-kuasa kuffar barat berjaya mengakhiri peperangan di Syria berdasarkan acuan mereka, maka ia bukan hanya merupakan kekalahan kepada umat Islam Syria, tetapi juga merupakan kekalahan kepada seluruh umat Islam di seluruh dunia.

Artikel Ini Diterbitkan Dalam Buletin Khairu Ummah Keluaran Jan 2017

Anda Mungkin Juga Meminati

1. Rundingan Geneva II : Apa Yang Perlu Di Fahami  

Thursday, 9 February 2017

Adakah Trump Akan Memerangi Islam?

Kemenangan Donald Trump sebagai Presiden Amerika Syarikat yang ke-45 dalam pilihanraya Amerika baru-baru ini, telah menimbulkan keresahan kepada banyak pihak termasuklah kepada umat Islam di seluruh dunia. Ini kerana antara isu yang dibangkitkan oleh Trump semasa kempennya ialah akan melaksanakan dasar-dasar yang tidak mesra terhadap umat Islam. Trump semasa kempennya secara berterus-terang telah menunjukkan kebenciannya terhadap Islam dan umat Islam. Malah, semasa dalam proses menyediakan pasukan pentadbirannya, Trump telah mengumumkan akan melantik Leftenan Jeneral Bersara, Micheal Flynn sebagai Penasihat Keselamatan Kebangsaan. Micheal Flynn merupakan seorang yang anti-Islam menyatakan secara terus-terang bahawa Islam adalah political ideology seumpama Kanser.

Sebenarnya siapa pun yang menjadi Presiden Amerika, dasarnya keatas dunia Islam tetap sama iaitu menindas dan masuk campur dalam urusan umat Islam. Mungkin bezanya dengan Donald Trump dan Micheal Flynn dengan pentadbiran Obama ialah Trump dan Flynn menzahirkan secara terus-terang permusuhan mereka terhadap Islam dan umat Islam. Manakala Obama dan ahli politik Demokrat lebih menggunakan pendekatan secara tidak berterus-terang, tetapi matlamat yang mereka ingin capai sama sahaja dengan apa yang dilakukan oleh ahli politik daripada parti Republikan. Dalam isu Syria sebagai contoh, Obama menunjukkan sokongan kepada Bashar Assad akan tetapi tidak mengumumnya secara berterus-terang, sebaliknya Obama mengatakan bahawa Bashar sudah tidak mempunyai masa depan lagi di Syria dan tidak perlu lagi berunding dengannya. Namun tidak lama kemudian Obama menyatakan Bashar boleh berunding dengannya dan tidak ada halangan untuk menyertai pilihanraya di Syria. Adapun Trump, secara langsung menyatakan bahawa Amerika perlu memberikan  sokongan kepada Bashar kerana Bashar sangat efektif untuk untuk memerangi pengganas di Syria.

Selain itu, dalam pada Obama menyatakan penentangannya terhadap serangan udara Rusia keatas Syria, namun hakikatnya Obama bergantung kepada Rusia untuk melakukan serangan secara brutal terhadap Syria untuk menjayakan agenda Amerika di Syria. Tetapi sebaliknya Trump, secara terus-terang memuji Presiden Putin dalam menyelesaikan krisis di Syria. Berbeza pendekatan, tetapi menpunyai matlamat yang sama antara Demokrat dan Republikan, juga dapat dilihat apabila Obama terpilih menjadi Presiden Amerika Syarikat yang ke 44 menggantikan George W.Bush. Ketika itu masyarakat diseluruh dunia termasuklah ramai umat Islam yang menaruh harapan agar dasar Amerika Syarikat dibawah pentadbiran Obama akan berubah ke arah yang lebih baik. Ini kerana Obama mempunyai latarbelakang yang dekat dengan Islam dan umat Islam. Ayahnya berbangsa Kenya yang beragama Islam dan Obama sendiri telah membesar selama beberapa tahun di negara paling ramai umat Islam iaitu Indonesia. Disamping itu, sebaik sahaja menduduki Rumah Putih, antara perkara yang dilakukan oleh Obama ialah mengadakan lawatan ke Mesir dan memberikan ucapan panjang lebar di Universiti Al-Azhar Kaherah yang dimulakan dengan ucapan assalaamualaikum. Antara intipati ucapan Obama ketika itu ialah menyeru kearah membuka lembaran baru yang lebih baik mengenai hubungan diantara Amerika Syarikat dengan negara-negara Islam.

Namun hakikatnya, itu hanyalah ucapan yang penuh dengan penipuan daripada seorang pemimpin negara kafir harbi!. Apa yang pasti, dasar luar Amerika Syarikat terhadap dunia Islam tidak pernah berubah, tidak kira siapa pun yang akan menjadi Presiden. Perubahan yang ada hanyalah dari segi pendekatan atau strategi bagaimana dasar luar tersebut dijalankan. Dibawah pentadbiran Obama, tidak ada pengurangan terhadap bajet ketenteraan pun bahkan ianya meningkatkan lagi bajet tersebut sebanyak dua kali ganda. Obama tetap meneruskan legasi kempen pentadbiran Bush ‘ war on terror’ tetapi mengubah pendekatan atau strategi agar matlamat Amerika daripada kempen tersebut dapat dicapai dengan kos yang minimun dan tidak menimbulkan banyak masalah kepada kepentingan Amerika.

Antara strategi yang digunakan oleh pentadbiran Obama ialah meningkatkan serangan menggunakan drone. Semasa pentadbiran Bush, Amerika telah melancarkan serangan menggunakan drone keatas empat buah negara umat Islam iaitu Afghanistan, Iraq, Pakistan dan Yemen. Manakala dibawah pentadbiran Obama serangan menggunakan drone diperluaskan kepada tujuh buah negara umat Islam termasuklah Somalia, Libya dan terbaru Syria. Selain itu, pentadbiran Obama menggunakan pendekatan menggunakan pasukan ketenteraan daripada negara lain untuk menjayakan agenda Amerika Syarikat. Tentera Pakistan misalnya, digunakan untuk memerangi Taliban dan tentera negara-negara Afrika digunakan untuk memerangi kebangkitan umat Islam di Somalia. Amerika semasa dibawah pentadbiran Obama juga telah berjaya menghimpunkan tentera daripada negara-negara umat Islam sendiri  untuk menyerang umat Islam di Yaman.

Oleh itu, sebenarnya tiada kelainan yang akan berlaku dalam dasar Amerika dibawah pentadbiran Trump terhadap umat Islam dan dunia Islam. Yang mungkin akan berubah adalah pada pendekatan yang akan digunakan bagi menjayakan dasar Amerika terhadap umat Islam dan negara-negara Islam. Dasar Amerika yang suka menindas dan masuk campur dalam hal ehwal umat Islam akan tetap diteruskan oleh pentadbiran Trump sama seperti pentadbiran Obama dan presiden-presiden Amerika Syarikat sebelumnya. Ini adalah satu hakikat yang sangat penting untuk disedari oleh umat Islam, yang berbeza adalah dari segi pendekatan yang digunakan oleh setiap Presiden Amerika dalam menjalankan dasar-dasar Amerika terhadap umat Islam dan dunia Islam.

Artikel Ini telah diterbitkan dalam Buletin Khaira Ummah Keluaran Disember 2016

Anda Mungkin Juga Meminati :

1. Syrian Uprising : Pentingnya Political Concepts


Wednesday, 19 October 2016

Cabaran Melaksanakan Hudud Dalam Sistem Bukan Khilafah

Hudud merupakan salah satu daripada undang-undang yang diturunkan oleh Allah SWT untuk mengatur kehidupan manusia dimuka bumi ini. Allah SWT menurunkan Islam lengkap dengan peraturan dan juga undang-undang bagi mengatur hubungan manusia dengan Allah SWT, hubungan manusia sesama manusia dan juga hubungan manusia dengan dirinya sendiri. Sebagaimana sifatnya sebuah undang-undang yang berperanan mengatur kehidupan manusia, maka hudud merupakan sebuah undang-undang yang mesti dilaksanakan secara bernegara. Tanpa komitmen daripada pemerintah sesebuah negara hudud tidak akan dapat dilaksanakan secara sempurna.

Sepanjang kewujudan negara Islam yang ditadbir berdasarkan sistem pemerintahan Khilafah, tiada undang-undang lain yang diterapkan dalam pemerintahan melainkan undang-undang Islam termasuklah hudud. Hatta kerajaan-kerajaan Islam yang terletak jauh daripada pusat pemerintahan Khilafah sekalipun seperti kerajaan-kerajaan Islam yang terletak di Nusantara juga menjadikan hudud sebagai salah satu daripada undang-undang negara. Keadaan sedemikian telah berlaku sejak baginda Rasulullah SAW mengasaskan negara Islam yang pertama di Madinah lagi. Apabila Rasulullah SAW berjaya menyebar luaskan ajaran Islam di wilayah-wilayah yang lain, Rasulullah tidak memaksa rakyat di wilayah-wilayah tersebut untuk menganut ajaran Islam, mereka bebas untuk memilih sama ada untuk menganut Islam atau kekal dengan agama asal mereka. Tetapi dari soal peraturan hidup dan undang-undang, Rasulullah tidak memberi mereka pilihan melainkan mesti menerapkan aturan hidup dan undang-undang Islam. Begitu jugalah yang dilakukan oleh para Khalifah sesudah Baginda SAW apabila mereka berjaya membuka wilayah-wilayah yang lain.

Terdapat dalam sirah di mana kaum yahudi yang tinggal di Fadak (Sebuah kota di utara Hijaz, jauhnya kira-kira 2-3 hari perjalanan menaiki unta dari Manidah) telah meminta orang yahudi di Madinah bertanyakan kepada Rasulullah tentang hukuman ke atas seorang yahudi Fadak yang didapati telah berzina. Maka turunlah ayat :

Jika mereka datang kepadamu (untuk meminta keputusan), maka putuskanlah (perkara itu) di antara mereka, atau berpalinglah dari mereka. Jika kamu berpaling dari mereka, maka mereka tidak memberi mudarat kepadamu sedikitpun. Dan jika kamu memutuskan perkara mereka, maka putuskanlah (perkara itu) di antara mereka dengan adil. Sesungguhnya Allah menyukai orang-orang yang adil” [TMQ al-Maidah (5):42].

Ayat diatas memberikan pilihan kepada Rasulullah sebagai ketua negara untuk menghukum kesalahan yahudi tersebut dengan hukuman Allah atau membiarkan mereka tanpa dihukum. Ini kerana perlu difahami bahawa yahudi tersebut adalah penduduk Fadak bukannya warga negara Madinah dimana Rasulullah SAW mempunyai kuasa untuk memaksa mereka berhukum dengan hukum Islam. Maka, apabila mereka datang kepada Rasulullah  SAW untuk diadili, Allah SWT memerintahkan Rasulullah SAW supaya mengadili mereka dengan undang-undang Islam. Namun, jika mereka tidak bersetuju, maka Rasulullah SAW berlepas diri daripada mengadili mereka. Berbeza halnya dengan orang yahudi atau non muslim yang menjadi warga negara Madinah, mereka semuanya terikat atau tertakluk dengan undang-undang Islam. Jika mereka yakni orang yahudi atau non muslim yang menjadi penduduk Madinah melakukan kesalahan, maka mereka akan diadili dan dihukum berdasarkan undang-undang Islam seperti orang Islam yang menjadi warga negara Madinah

Begitu juga halnya ketika berlaku kes kecurian semasa musim kemarau melanda semasa zaman pemerintahan Saidina Umar. Beliau tidak menjatuhkan hudud keatas pencuri ketika itu kerana tidak cukup syarat untuk dihudud, bukan kerana beliau menangguhkan hukuman kemudian menggunakan hukuman lain bagi menggantikan hukuman hudud. Ini kerana tiada undang-undang lain yang diterapkan dalam pemerintahan beliau melainkan undang-undang Islam. Hanya undang-undang Islam termasuklah hudud yang menjadi undang-undang negara sepanjang pemerintahan Daulah Khilafah selama 1400 tahun lamanya. Bahkan apabila raja-raja kerajaan yang terletak di Tanah Melayu memeluk Islam, mereka turut menjadikan hudud sebagai salah satu daripada undang-undang negara.

Kerana apa? Sudah tentu kerana ianya merupakan kewajipan sebagai seorang ketua negara. Sebagaimana setiap perbuatan individu muslim terikat dengan hukum syarak, begitu jugalah hakikatnya kewajipan seorang pemimpin negara yang wajib mentadbir dan mengatur kehidupan rakyatnya berdasarkan hukum syarak.

Dan barangsiapa yang tidak memutuskan menurut apa yang diturunkan Allah, maka mereka itu adalah orang-orang yang kafir (TMQ al-Maidah [5]: 44).

Dan barang siapa tidak memutuskan perkara menurut apa yang diturunkan Allah, maka mereka itu adalah orang-orang yang zalim (TMQ al-Maidah [5]: 45).

Dan barangsiapa tidak memutuskan perkara menurut apa yang diturunkan Allah, maka mereka itu adalah orang-orang yang fasik (TMQ al-Maidah [5]: 47).

Berdasarkan apa yang ditunjukkan oleh Rasulullah SAW, para sahabat dan para Khalifah seterusnya jelas menunjukkan bagaimana undang-undang Islam dapat diterapkan dengan sempurna apabila memiliki kekuasaan. Dengan kekuasaan yang dimiliki oleh Rasulullah SAW baginda telah melaksanakan segala sistem hidup dan undang-undang Islam yang diperintahkan oleh Allah SWT. Begitu juga apabila Islam disebarkan ke wilayah-wilayah yang lain, dengan kekuasaan yang dimiliki oleh Rasulullah SAW dan para Khalifah seterusnya hukum-hakam Islam terus diterapkan secara menyeluruh. Tiada satu pun wilayah yang dikuasai oleh Islam ditadbir selain daripada berdasarkan hukum-hakam dan undang-undang Islam. Kerana apa? Kerana kekuasaan yang dimiliki oleh umat Islam ketika itu meletakkan Al-Quran dan As-Sunnah sebagai undang-undang tertinggi (Kedaulatan ditangan syarak).

Maka sebab itu umat Islam harus sedar dan insaf bahawa masalah utama yang menyebabkan banyak hukum-hakam yang Islam termasuklah hudud tidak dapat dilaksanakan secara sempurna kerana umat Islam di seluruh dunia ketika ini tidak mempunyai negara atau pemerintahan yang berasaskan kepada Sistem Khilafah. Oleh itu, sudah menjadi seharusnya umat Islam meletakkan keutamaan dalam perjuangan untuk mendapatkan kembali kekuasaan dan meletakkan Al-Quran serta As-Sunnah sebagai undang-undang tertinggi (Kedaulatan ditangan syarak). Ianya bukan sahaja merupakan satu perjuagan yang paling praktikal dalam usaha mendaulatkan hukum-hakam Allah SWT tetapi yang paling utama  ianya merupakan methodologi perjuangan yang telah ditunjukkan oleh Rasulullah SAW.

Memperjuangkan hudud atau hukum-hakam Islam yang lain mengikut cara yang tidak selari dengan apa yang telah ditunjukkan oleh Rasulullah SAW, bukan sahaja ianya tidak dapat dilaksanakan secara sempurna seperti yang diperintahkan oleh Allah SWT. Malah yang lebih malang jika umat Islam sendiri yang meletakkan hukum-hakam Allah SWT menjadi bahan untuk ‘direstui’ oleh manusia agar hukum-hakam Allah dapat dilaksanakan.

Anda Mungkin Juga Meminati :



Thursday, 13 October 2016

Politik Malaysia Menuju PRU14

Cabaran utama yang sedang dihadapi oleh parti pembangkang sebelum menghadapi PRU14 ialah bagaimana untuk mewujudkan kesepakatan sesama mereka agar satu lawan satu menentang Barisan Nasional dapat direalisasikan pada PRU14 nanti. Para pemimpin parti pembangkang sedar bahawa hanya dengan pertandingan satu lawan satu di semua kerusi Parlimen dan DUN yang dipertandingkan akan dapat menumbangkan kerajaan Barisan Nasional di peringkat persekutuan maupun di peringkat negeri. Mereka juga sedia maklum bahawa pertandingan tiga penjuru atau lebih hanya akan memecahkan undi calon-calon pembangkang dan seterusnya akan memberi kelebihan yang besar kepada calon Barisan Nasional.

Ketika ini terdapat 4 parti politik di pihak pembangkang yang perlu berunding untuk menentukan parti mana yang perlu menentang UMNO di kawasan penggundi majoriti melayu. Empat parti tersebut ialah PAS, AMANAH, PPB (BERSATU) dan PKR. Jika sebelum ini, pertindihan tuntutan kerusi untuk menentang UMNO hanya melibatkan PKR dan PAS sahaja, namun dengan kelahiran parti AMANAH dan BERSATU maka kesepakatan untuk tercapainya pertandingan satu lawan satu menentang UMNO menjadi semakin bertambah rumit untuk diputuskan. PAS mungkin tidak mempunyai masalah untuk berunding dengan PKR dan BERSATU, tetapi tidak dengan parti AMANAH. Harus diakui bahawa PAS dan AMANAH adalah dua parti yang saling bersaing antara satu sama lain, tidak mungkin PAS dan AMANAH akan dapat untuk menjadi parti yang kuat secara bersama-sama.

Ini kerana, AMANAH hanya akan menjadi kuat jika berjaya melemahkan PAS agar ahli-ahli PAS berpindah ke parti AMANAH. Tiada pilihan lain bagi parti AMANAH untuk kekal relevan dalam politik Malaysia selain daripada perlu mengalahkan atau mengantikan peranan PAS. Oleh itu, PAS sudah tentu tidak akan membiarkan perkara tersebut berlaku. Sebarang usaha yang akan menguatkan parti AMANAH bermakna ianya merupakan usaha untuk melemahkan PAS. Dengan kata lain, tiada formula politik yang boleh mendamaikan atau mewujudkan kerjasama politik antara PAS dan AMANAH. Pilihannya adalah sama ada PAS yang kekal bertahan dan AMANAH berkubur atau sebaliknya, tiada pilihan yang lain. Berbeza dengan DAP dan juga PKR, mereka mempunyai segmen pengundi yang tersendiri yakni dikawasan pengundi yang majoritinya adalah pengundi bukan melayu. Walaupun parti pelbagai kaum iaitu PKR juga menghadapi masalah pertindihan tuntutan kerusi dengan PAS di beberapa kawasan majoriti melayu dan juga perlu berunding dengan DAP untuk meletakkan calon dikawasan-kawasan majoriti bukan melayu, namun ianya merupakan pertindihan biasa yang boleh diselesaikan. BERSATU pula, secara dasarnya tidak mempunyai masalah untuk berunding dengan PAS dan PKR bagi meletakkan calon BERSATU dikawasan-kawasan yang menjadi kubu kuat UMNO. Ini kerana, BERSATU mempunyai halatuju politik yang jelas iaitu untuk merampas kerusi-kerusi Parlimen dan DUN yang kini dimiliki oleh UMNO.

Oleh itu sebenarnya, AMANAH berada dalam keadaan yang sangat tersepit jika BERSATU, PAS dan PKR berjaya membuat satu kesepakatan dalam pembahagian kerusi. Berdasarkan realiti politik ketika ini, BERSATU, PAS dan PKR boleh membentuk satu pakatan pembangkang yang kuat tanpa parti AMANAH. Namun, BERSATU dan PKR tidak akan dapat membentuk Pakatan Pembangkang yang kuat dengan AMANAH dengan cara menyisihkan PAS. Selain itu, terdapat satu lagi halangan yang cukup besar untuk membentuk pakatan pembangkan yang kuat, halangan tersebuat ialah, bagaimana untuk menamatkan pertelingkahan diantara PAS dengan DAP. Jika PAS dapat didamaikan dengan DAP dan seterusnya membentuk pakatan BERSATU-PAS-PKR-DAP, sudah tentu pakatan tersebut mempunyai peluang yang sangat cerah untuk menjadi kerajaan selepas PRU14. Sejauh mana ianya dapat direalisasikan, sehingga kini tiada tanda-tanda positif yang menunjukkan bahawa PAS akan dapat berbaik semula dengan DAP, apatah lagi umum mengetahui bahawa DAP mempunyai hubungan yang sangat baik dengan AMANAH.  Berdasarkan kenyataan-kenyataan yang dikeluarkan oleh para pemimpin PAS, besar kemungkinan PAS tidak akan menjalinkan sebarang kerjasama politik dengan DAP sehingga PRU14 diadakan. Perkara inilah yang menjadikan usaha membentuk kerjasama dikalangan parti pembangkang berada dalam keadaan yang tidak menentu.

Manakala di pihak Barisan Nasional (BN) yang diketuai oleh UMNO, peluang untuk mereka mengekalkan kuasa sangat bergantung kepada keutuhan kerjasama parti-parti pembangkang. Jika parti pembangkang dapat membentuk kerjasama yang utuh sehingga dapat bersepakat untuk meletakkan calon satu lawan satu menentang calon BN, maka berkemungkinan besar BN akan kehilangan banyak kerusi dalam PRU14. Namun sebaliknya, jika pembangkang gagal untuk bersatu menentang BN, maka BN mempunyai peluang yang cerah untuk meneruskan legasi kepimpinan negara yang telah mereka terajui sejak merdeka lagi. Ini kerana, BN khususnya UMNO ketika ini sedang dihambat dengan isu besar seperti isu 1MDB tidak dapat melakukan banyak perkara untuk membina kekuatan bagi menghadapi PRU14. Selain daripada perlu terus memfokuskan kepada kumpulan pengundi yang masih boleh dipengaruhi dengan projek-projek pembangunan serta bantuan kewangan, percaturan penting yang perlu dilakukan oleh UMNO dan BN ialah  melemahkan dan memporak-porandakan kerjasama politik antara parti-parti pembangkang.

Kesimpulannya, kematangan demokrasi yang sedang dilalui oleh negara Malaysia telah menjadikan  keadaan politik negara menjadi semakin bercelaru. Keadaan politik yang bercelaru tentunya akan memberikan kesan yang negatif kepada kestabilan pentadbiran negara. Seterusnya pelbagai masalah kehidupan yang sedang menghimpit kehidupan rakyat ketika ini tidak akan dapat diselesaikan secara konkrit, bahkan akan menjadi semakin bertambah parah.

Anda Mungkin Juga Meminati




Thursday, 5 May 2016

Analisis Pilihanraya Negeri Sarawak Ke 11



Sarawak masih merupakan negeri yang menjadi kubu kuat Barisan Nasional di peringkat kerajaan persekutuan mahupun di peringkat kerajaan negeri. Ini terbukti pada PRU 13 yang lepas, di mana Sarawak menjadi penyumbang terbesar kerusi parlimen iaitu sebanyak 25 kerusi daripada 133 kerusi yang dimenangi oleh Barisan Nasional. Manakala pada PRN 10 Sarawak yang diadakan pada tahun 2011, Barisan Nasional yang ketika itu diketuai oleh Tan Sri Abdul Taib Mahmud masih tetap dapat mengekalkan kemenangan dengan majoriti ⅔  walaupun parti-parti pembangkang mempunyai kerjasama yang sangat kuat serta mempunyai banyak modal politik untuk menyerang pentadbiran Tan Sri Abdul Taib Mahmud. Maka, berdasarkan sejarah pilihan raya dan perkembangan politik semasa Sarawak di bawah pentadbiran Ketua Menteri Tan Sri Adenan Satem ketika ini, Barisan Nasional masih mempunyai peluang yang sangat cerah untuk menang dengan majoriti ⅔ daripada 82 kerusi DUN yang dipertandingkan pada PRN Sarawak yang bakal diadakan pada 7 Mei nanti.

Sebenarnya bagi Barisan Nasional, PRN Sarawak kali ini bukanlah perjuangan untuk mengekalkan pentadbiran kerajaan Negeri Sarawak dibawah teraju kerajaan Barisan Nasional ataupun untuk menang dengan ⅔ majoriti. Ini kerana, berdasarkan geopolitik dan perkembangan politik semasa negeri Sarawak, Barisan Nasional Sarawak di bawah teraju Tan Sri Adenan Satem tidak mempunyai masalah untuk memenangi sekurang-kurangnya 62 kerusi dalam PRN Sarawak bagi membentuk kerajaan dengan mandat ⅔ majoriti. Apa yang menjadi ujian sebenar bagi Barisan Nasional dalam PRN Sarawak kali ini ialah, pertama, sejauh mana populariti yang dimiliki oleh  Tan Sri Adenan Satem dapat menambat semula hati pengundi-pengundi bandar khususnya masyarakat cina untuk memberi undi kepada Barisan Nasional. Kedua, adakah isu nasional khususnya yang berkaitan dengan pelaksanaan GST dan skandal kewangan yang sedang dihadapi oleh Datuk Seri Najib Razak memberi kesan kepada sokongan rakyat Sarawak terhadap Barisan Nasional.

Selain daripada feel-good faktor yang dimiliki oleh Adenan Satem apabila mengantikan teraju kerajaan negeri Sarawak selama 33 tahun oleh Abdul Taib Mahmud sebagai Ketua Menteri. Pendekatan politik Adenan Satem yang sangat pro kepada kehendak dan tuntutan rakyat Sarawak khususnya dalam soal hak autonomi serta bersifat lebih terbuka dan mesra kepada parti-parti pembangkang di Sarawak telah menyebabkan populariti beliau meningkat naik daripada rating popular 71% pada bulan januari tahun lepas kepada 85% ketika ini. Oleh itu, Barisan Nasional sangat mengharapkan bahkan Adenan Satem sendiri berulang kali menyeru agar pengundi-pengundi Sarawak akan memberikan kemenangan besar kepada Team  Adenan. Bukan kemenangan dengan majoriti ⅔ yang Barisan Nasional dan beliau inginkan, tetapi kemenangan besar dengan memenangi sekurang-kurangnya 70 kerusi dan berlaku peningkatan dalam undi popular daripada 55 peratus pada PRN 2011 kepada peratus yang lebih tinggi. Bahkan, untuk mencapai sasaran tersebut, Adenan Satem sering kali menegaskan bahawa beliau akan dapat menuntut banyak perkara untuk rakyat Sarawak daripada pentadbiran Putrajaya sekiranya beliau mendapat mandat yang besar  dalam PRN kali ini. Jika Team Adenan tidak mencapai sasaran tersebut, hakikatnya beliau telah gagal dan populariti yang dimiliki oleh beliau tidak mencukupi untuk menambat semula hati pengundi-pengundi cina yang tinggal di bandar.

Barisan Nasional ataupun Team Adenan sebenarnya tidak mempunyai masalah untuk mengekalkan dominasi mereka terhadap kerusi yang terletak di luar bandar. Tetapi yang menjadi masalah utama dan ujian terbesar kepada kepimpinan Adenan Satem ialah untuk merampas semula kerusi yang berada di bandar-bandar daripada DAP dan PKR. Dimana sebelum PRN 10 kerusi-kerusi tersebut secara tradisinya dimiliki oleh komponen Barisan Nasional iaitu SUPP. Pada PRN 10 Sarawak yang lepas DAP dan PKR telah berjaya memenangi 15 kerusi yang majoritinya ialah pengundi Cina yang tinggal di bandar.

Manakala bagi Datuk Seri Najib Razak, beliau harus membuktikan bahawa isu 1MDB, derma RM 2.6 billion serta pelaksanaan GST oleh pentadbiran beliau tidak menjejaskan sokongan rakyat Sarawak terhadap Kerajaan Barisan Nasional yang kini diterajui oleh beliau. Kesungguhan Najib untuk membuktikan hal tersebut sangat terserlah dengan kunjungan rasmi ke negeri Sarawak yang bukan sahaja sudah melebihi 50 kali, tetapi kunjungan beliau sering kali di sertai dengan ‘hadiah istimewa’ untuk rakyat Sarawak. Ini kerana, jika Barisan Nasional tidak memenangi jumlah kerusi yang disasarkan dan terdapat penurunan undi popular khususnya di kawasan luar bandar yang menjadi fixed deposit kepada Barisan Nasional, maka ianya merupakan satu petunjuk yang sangat jelas bahawa isu pelaksanaan GST dan skandal kewangan yang sedang dihadapi oleh Najib sudah menjadi parah yang serius terhadap  Barisan Nasional. Jika rakyat Sarawak yang majoritinya masih lagi tinggal di kawasan luar bandar dan pedalaman boleh terkesan dengan isu nasional dan skandal kewangan yang sedang dihadapi oleh Najib sehingga menjejaskan sokongan terhadap Barisan Nasional, maka sudah tentu kesannya terhadap rakyat Malaysia yang berada di semenajung jauh lebih kuat.

Bagi parti-parti pembangkang pula, populariti yang dimiliki oleh Adenan Satem dan perbalahan yang berlaku dalam parti-parti pembangkang sedikit sebanyak menjejaskan peluang mereka untuk menambahkan bilangan kerusi yang mereka menangi pada PRN 10 yang lepas. Tambahan pula, pada PRN 10 parti-parti pembangkang mempunyai modal politik yang sangat berkesan iaitu menyerang dan membongkar segala kelemahan selama lebih 30 tahun pentadbiran Abdul Taib Mahmud. Namun pada PRN kali ini, mereka tidak mempunyai modal politik yang banyak untuk menyerang pentadbiran Adenan Satem, sebaliknya mereka menggunakan kelemahan pentadbiran kerajaan persekutuan oleh Najib untuk menyerang calon-calon Barisan Nasional. Selain itu, parti pembangkang khususnya DAP cuba memenangi pemikiran pengundi-pengundi Sarawak khususnya masyarakat cina dengan idea check and balance. Bagi DAP, dengan adanya barisan pembangkang yang kuat dalam kerajaan negeri Sarawak, maka check and balance dapat dilakukan dengan berkesan bagi memastikan kerajaan negeri sentiasa menjaga hak dan kebajikan rakyat Sarawak.

Disamping itu, perpecahan SUPP sehingga terbentuknya parti serpihannya iaitu UPP memberikan sedikit kelebihan kepada DAP dan PKR untuk mempertahankan kerusi-kerusi di kawasan majoriti cina yang mereka menangi pada PRN 10. Perbalahan di antara SUPP dan UPP tidak dapat diselesaikan sehinggalah ke saat-saat hari hari penamaan calon, memaksa  Adenan Satem menggunakan kaedah melantik calon langsung Barisan Nasional di kerusi yang menjadi rebutan antara SUPP dan UPP bagi meredakan keadaan.  Walaupun kaedah tersebut berkesan mengelakkan SUPP dan UPP bertanding di kerusi yang sama agar tumpuan sepenuhnya dapat dilakukan untuk mengalahkan calon DAP ataupun PKR, namun unsur undi protes dan sabotaj tetap menjadi halangan terbesar untuk Barisan Nasional memenangi kerusi di kawasan majoriti pengundi cina.

Manakala bagi Parti PAS dan AMANAH, mereka harus menerima hakikat bahawa landskap demokrasi di bumi kenyalang bukan untuk mereka.

Anda Mungkin Juga Meminati :